ÖZET
Amaç: İzmir İli’nde, 2004-2005 yıllarında 112 acil ambulans hizmetlerinin kullanımı değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Acil çağrı formları değerlendirilerek geriye dönük tanımlayıcı bir çalışma yapıldı. Araştırmanın değişkenleri, kayıtlarda var olan yaş, cinsiyet, acil çağrının nedeni, olayın gerçekleştiği yer, ambulans ekibinin ön tanıları ve ekip müdahalesinin sonuçlanma durumuydu. Veri çözümlemesinde Pearson ki-kare testi uygulandı. Bulgular: Toplam 102.905 başvuru kaydının % 52,9’u erkekti. En fazla acil çağrıyı yapan kişi hasta yakını (% 44,6) ve resmi kurumdu (% 28,6). Tüm yaş gruplarında acil ambulans kullanım sıklığı 2004 yılında 14,8/1000 olarak saptandı. 65 yaş ve üzeri yaşlılarda ambulans kullanımı diğer yaş gruplarından 3,7 kat daha fazlaydı. Olguların % 84,8’inde hastaneye nakil, hastaneden hastaneye nakil veya olay yerinde müdahale yapılarak ambulans hizmeti etkin kullanılmıştı. Olgular en çok yaz aylarında (% 27,2), ve akşam saatlerinde (1800-2000) ambulans hizmetini kullanmıştı. Acil çağrıların en sık nedenleri tıbbi rahatsızlıklar (% 69,5) ve trafik kazalarıydı (% 14,2). Ambulans ekibi tarafından konulan en sık tanı kardiyovasküler hastalıklardı (% 20,2). Sonuç: İzmir dahil Türkiye’de ambulans kullanım oranı gelişmiş ülkelere göre düşüktür. Kayıt formlarında eksiklikler bulunmaktadır. Hastane öncesi acil sağlık hizmetlerinin organizasyonunun geliştirilmesi gerekmektedir.

ABSTRACT
Objective: To evaluate ambulance use between 2004 to 2005 years in İzmir. Methods: A descriptive study was done retrospectively. The variables were age, gender, reasons of calling, scene, preclinical diagnosis of crew and intervention outcomes of ambulance crew. Pearson chi-square test was applied on the data. Results: From a total of 102.905 admissions, 52.9% were male. The most frequent 112 emergency callers were persons in family (44.6%) and official institutions (28.6%). The frequency of ambulance use in all age groups in 2004 year was 14.8/1000/year. The utilization rate of pre-hospital emergency medical services among older persons was approximately five times higher than the younger groups. The proportion of appropriate ambulance use like transportation to a hospital, interhospital transportation or intervention at the scene was quite high (84.8%). Ambulance utilization was highest in summer (27.2%) and at evening hours (18 pm-20 pm). The most frequent reasons of calling were medical conditions (69.5%) and road traffic accidents (14.2%). Cardiovascular problems (20.2%) were the most frequent event diagnosed by ambulance crew. Conclusion: The rate of ambulance use in Turkey including İzmir is lower than those developed countries. The emergency call registry forms are incomplete. More organized prehospital emergency services are needed.